Η Φοίβη Γιαννίση γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτέκτων Μηχανικός στο Ε.Μ.Π, και έκανε διδακτορικό (Thèse de Doctorat) στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Lyon II- Lumière. Εργάζεται ως λέκτορας στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Είναι μέλος της ομάδας δράσεων μέσα στην πόλη Αστικό Κενό. Ήταν συνεκδότης και συγγραφέας του περιοδικού Μαύρο Μουσείο.
Έχει δημοσιεύσει ποιήματά της στα περιοδικά Ποίηση και Ποιητική, στην ανθολογία Η Ελληνική Ποίηση του 20ου αιώνα (επιμ. Ε. Γαραντούδης, Μεταίχμιο, 2008), στα ηλεκτρονικά περιοδικά ποίησης e-poema και poeticanet. Συμμετείχε στο project Karaoke Poetry Bar, Μπιενάλε της Αθήνας, Νοέμβριος 2007. Έχει μεταφράσει ποίηση των Γκέρχαρντ Φάλκνερ, Μπάρµπαρα Κέλερ και Γκρέγκορ Λάσεν, (Ποίηση Τεύχος 28), Jesper Svenbro (Ποιητική 1 ), André Pieyre de Mandiargues, καθώς και αρχαία λυρική ποίηση. Ασχολείται θεωρητικά με την αρχαία ελληνική ποίηση, την λυρική ποίηση, την ποιητική, την σχέση με τον χώρο και το τοπίο.
Έχει εκδώσει το δοκιμιακό έργο Classical Greek Architecture, (με Α.Tzonis), Flammarion, 2004, καθώς και το Αστικό Κενό, (συλλογικό), Futura, Αθήνα, 2008. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Αχινοί, (Αθήνα, Μαύρο Μουσείο, 1995), Ραμαζάνι (Αθήνα, Μαύρο Μουσείο, 1997, Θηλιές, (Νεφέλη, 2005), Ομηρικά (εκδ. Κέδρος 2009). Τέλος, μέρος της ποιητικής της δραστηριότητας αποτελούν οι δράσεις εκφώνησης ποίησης in situ, καθώς και η ηχογράφηση.

«Με ρήματα να μιλάς, τα ρήματα είναι οι λέξεις»
Σε γλώσσα λιτή, απέριττη, έντεχνα απογυμνωμένη, τα πυκνά, μινιμαλιστικά ποιήματα της Γιαννίση διερευνούν με αφοπλιστική αμεσότητα τη σχέση της γλώσσας με τα πράγματα και τον φυσικό κόσμο. Οι φαινομενικά ασύνδετες εικόνες- που συχνά μοιάζουν με ονειρικές ψηφίδες- τις οποίες αποτυπώνει με χειροτεχνική επιμέλεια, γίνονται η αφορμή για μια εξπρεσιονιστικού τύπου απεικόνιση του κόσμου.” Χάρης Βλαβιανός, εφημερίδα Τα Νέα, 25-04-08

Υποβαθμίζοντας την όραση η Γιαννίση καταφέρνει να επικοινωνήσει με λέξεις τη λειτουργία των άλλων αισθήσεων, της ακοής και της όσφρησης, αλλά πρωτίστως της αφής. Το σώμα του αναγνώστη, παρασύρεται μέσα στα κείμενα και αφήνεται στα χάδια και σε άλλες πιο σκληρές απτικές λειτουργίες αυτών των λέξεων, μέχρι να βρεθεί σ' ένα περιβάλλον όπου λειώνουν τα όρια του χώρου και όπου σημασία δεν έχουν τα όρια, αλλά η συνέχεια. Εδώ οι λέξεις ηχούν και εισπνέονται σαν συνεχές ρεύμα από το στόμα του ποιητή. Εχουμε να κάνουμε με το παράδοξο ενός σχεδόν προφορικού βιβλίου. …
Η Γιαννίση υλοποιεί κυριολεκτικά την πυρηνική λειτουργία του λυρισμού που είναι η περιδίνηση, η διάλυση των ιδαιτεροτήτων μέσα στην πλέξη του ήχου και της εμπρόθετης χρήσης της γλώσσας. …  Καταφέρνει να κάνει ποίηση, και μάλιστα λυρική, με ένα ιδιώμα μη μεταφορικό, αλλά εξορίσσοντας τη βαθιά επικλητική διάσταση της γλώσσας με ένα απόλυτα σύγχρονο και σχεδόν πεζό λεξιλόγιο.
(Kατερίνα  Ηλιοπούλου, ποιήτρια, ηλεκτρονικό περιοδικό e-poema, 2010)