ΠΑΤΡΙΤΣΙΑ ΚΟΛΑΪΤΗ

ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ

Ζουν ανάμεσα στους βράχους
και γίνονται πέτρα

Για να μην τους ραμφίζουν οι βροχές
νερό

Γιατί αυτοί
πετσί
δεν έχουνε ν’ αλλάξουν
άλλο απ’ το Μέσα τους.

********************

ΡΟΔΙΝΟΣ ΦΟΒΟΣ

Πάντοτε εγώ ήμουν.
Το μελαγχολικό, αστείο δέντρο

Μα η Ασίγια-χάν δεν ήτανε μαιτρέσα μου

Εγώ για σένα
άναβα
τ’ αστέρια το χειμώνα.

FAREWELL MY CONCUBINE

Μητέρα,

Το νερό έγινε πάγος.

Ο άνεμος

είναι πιο δυνατός απ΄ την παλίρροια.

*******************

Φ Α Ν Τ Α Σ Μ Α Γ Ο Ρ Ι Α

Ι

Καλά μας έβγαλε ως εδώ
Το ανύπαρκτο άκρο
Το αόρατο μέλος

Τώρα τι γίνεται

ΙΙ

Ο αέρας σφύριζε όλο το βράδυ
Το σπίτι τρύπιο από παντού
Όλο έκανα να σε σκεπάσω
Και τα σκεπάσματα πέφτανε στο πάτωμα
Πήγαινα να σε χαϊδέψω
Αλλά με τι

ΙΙΙ

Μακρύ ταξίδι αυτό που έχουμε μπροστά μας
Κι ίσως επειδή κατά βάθος είμαι
αυτό «το κοριτσάκι που δεν έχει ποδαράκι
και κρατάει το μπαστουνάκι του» Σε φωνάζω
Και δεν είσαι πουθενά
Σε ψηλαφώ
Κι ας μην υπάρχεις
Σάμπως ετούτος ο τόπος μας ο χλοερός
Να ήταν εξαρχής
Μια φαντασμαγορία

ΙV

Γι` αυτό θα ήθελα
«Μόνο γι` απόψε αν γίνεται γιατρέ
να πάρω το χέρι μου στο σπίτι»
Μόνο γι` απόψε αν γίνεται
να στήσω
με αξιοπρέπεια όρθιο
ετούτο το σακατεμένο πράμα
που είμαι
Γιατί η αγάπη
θέλει επάρκεια
και σκόντο δεν κάνει.

***************

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Όλα είναι ήσυχα
Είναι κάμποσες μέρες τώρα
Που όλα είναι ήσυχα

Ίσως τελικά υπάρχει μια ευτυχία εδώ
Κι ίσως με τον καιρό
Μάθουμε και πώς να την αντέχουμε

Για τώρα -και για όσο-
Το σπίτι μοιάζει να αιωρείται ανάλαφρο
Κι απ’το παράθυρο
Μπαίνει μια εκτυφλωτική, ολόλευκη μέρα

Εδώ είμαι
Kαι σε περιμένω
Σε τούτο το τρομακτικά
ήρεμο κέντρο
Στο μάτι του τυφώνα.

***************

Ι

Βενθοπελαγική το είδος
Πες μου
Έχω άλλη επιλογή
Παρά να λεω «εδώ» και να εννοώ
Χρόνια φαγούρα -το λιγότερο- χωρίς γιατρειά;

ΙΙ

Βενθοπελαγική το είδος
Πες μου
Στο Cardiff ο άνεμος ξυρίζει
Στο μυαλό η πατρίδα γυρίζει
Δαγκώνει
Τη φτέρνα σαν ερπετό.