ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΟΝΤΖΑΚΟΣ

I

Μου είπε ο γιατρός
Είδα ένα κεφάλι ζώου
Και γύρω από αυτό το όνειρό μου
Και ακόμη πιο έξω εγώ πάλι κοιμάμαι
Οι ομόκεντροι κύκλοι μου
Και ακόμη πιο έξω αυτή η ζωή
Η ζωή μου
Θεαματική
Επερχόμενες κερασιές στα μαλλιά μου
Μελλοντικά πουλιά τις τσιμπούν
− σε πονούν −
Και ανθίζουν

( από την αδημοσίευτη συλλογή ‘Κινέζικα’ )

II

Λοιπόν τώρα αναπνέουμε
Ήρθε η άνοιξη
Τα σκαθάρια βοούν
Ξύνονται οι κάμπιες πρηνείς
Σάλιο χώμα βολβοί κλωστίτσες
Κι ανθίζεις
Θα ανεγερθείς
Θα ξύνουν κρουστές τις κοιλιές
Των αλόγων οι ιππείς ολομόναχοι
Και θα ηχείς

( από την αδημοσίευτη συλλογή ‘Κινέζικα’ )

III

Τρία άσπρα λυκάκια
Κάθονται επάνω γύρω τους
Οι μέλισσες
Τα φιλούν με λουλούδια
Τα χαϊδεύουν με μέλι
Τα πενθούν με κερί
Τώρα δεν μπορούν να λυπηθούν
Ακίνητα
Πηχτές λέξεις τα προστατεύουν φτερών
Οι κερήθρες
Κι ας τα γλείφει ο θάνατος

( από την αδημοσίευτη συλλογή ‘Κινέζικα’ )

IV

Είμαστε κάτι δέντρα φυλλοβόλα
Πλεγμένοι με καπνούς μαύρες ομίχλες
Σαβάνας χόρτα αειθαλή λοφία
Με πράσινα φύλλα με κορμούς παχείς
Ανθίζουμε σε αλλόκοτα βουνά και πτώσεις
Κι είμαστε κάτι καλύβες από ιαχές φριχτές
− σαν αστραπές εντός της νύχτας −
Έχουμε ισχνές σκεπές
Σύννεφα εκκρεμή
Κι ατέρμονες λέξεις
Και μια βροχή που τα ποτίζει όλα
Περίεργα
Ανεξήγητη και συνεχής
Βροχή που τη λέμε μάνα
Που μας καλεί
Που τη λέμε Αφρική

( από την αδημοσίευτη συλλογή ‘Κινέζικα’ )

V

Στο παράλογο έφιπποι
− σαν θανάσιμοι ιππείς −
Θα αστράφτει ο χρυσός
Κι αργυρά τα λιοντάρια της νύχτας
Και θα μπούμε στην ύπαιθρο χώρα
Στην πόλη
Και θα μπούμε αναβάτες στη νύχτα
Με ανορθόδοξα δώρα
Με γαλάζια πουλιά
Με λεπτών θηλαστικών μελωδίες
Κλουβιά από θώρακες φονικών φαλαινών
Αλαλαζόντων φιδιών οπτασίες
Πλεγμένοι με κέδρους
Δαιδαλώδεις στολές τιμωρών
Απόκρημνες λίμνες για στέμμα
Και θα έρθουν ραγδαίοι ποταμοί
Θα μας ραίνουν την κόμη
Ροδοπέταλα νεαρών κοριτσιών
Και αυτόματων λέξεις
Ρημάτων ριπές
Και θα έρθει λοξά η αυγή
− των ζωγράφων! −
Με σκοτάδια στα χείλη
Απαλά θα μας τέμνουν τα στιλπνά της στιλέτα
− νεαροί των ιστών ανατόμοι −
Να ανατείλει το σώμα
Να ανθίσουμε στο αίμα

( από την αδημοσίευτη συλλογή ‘Κινέζικα’ )

VI

[ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ]

Έχω κάτι λουλούδια
Στο μυαλό μου απατηλά
Κόκκινα κίτρινα ανοιχτά
Πορτοκαλί
Που μεγαλώσαμε μαζί
Και δε μπορώ
Και ισορροπώ
Και ασφυκτικά ισορροπούν
Ακίνητα μες στο νερό μιας λίμνης
Αναπνέουμε σκοτεινούς χυλούς
Και μέλι
(πιθανότατα φανταστικών εντόμων)
Σαν θρεπτικά συστατικά
Σαν σύννεφα φυσά
Σκαρφαλώνει τρίβεται επάνω μας
Και προχωρά ο κόσμος
Και δεν μας αρέσει εμάς καθόλου αυτό
Πίσω απ’ το παράθυρο που τον κοιτάμε
Και όπως περνάνε δύο γυναίκες
Όπως κυλάνε
− όπως γερνάνε −
Δίπλα μας
Μας ακουμπούνε λίγο
Και χαιρόμαστε
Μας ακουμπάνε
Έχουν τα πρόσωπά μας τυλιγμένα με άσπρο πανί
Έχουν κλωστές στα δάχτυλά μας δέσει
Υπολείμματα από υφάσματα
Στολίζουν στα μαλλιά μας
Κάτι μαύρες βελόνες από μαύρο νερό
Στα βλέφαρά μας
Γελάνε μαζί μας
Γελάνε μαζί μας
Γελάνε
\
( ανέκδοτης ανώνυμης συλλογής )